به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «موجرسا»؛ میلاد با سعادت حضرت علی (ع) و روز پدر، بهانهای است برای مکثی عمیق در شلوغی زندگی؛ برای دیدن مردی که اغلب بیصدا دوستمان داشت، بیادعا جنگید و بیوقفه ایستاد. پدر، ستون خانه است؛ حتی وقتی خسته است، حتی وقتی دلش میشکند، حتی وقتی حرفی برای گفتن ندارد و او یادمان داد چگونه بایستیم، چگونه زمین نخوریم، و اگر افتادیم چگونه دوباره برخیزیم.
بیشتر بخوانید
پدر یعنی امنیت؛ یعنی دستی که وقتی کودک بودیم، محکم گرفته میشد تا نترسیم. یعنی نگاهی که از دور مراقب است، حتی اگر خودش دیده نشود. پدر یعنی مسئولیت؛ مردی که شاید آرزوهایش را لای حساب و کتابها، شیفتهای طولانی و نگرانیهای بیپایان جا گذاشت تا ما به آرزوهایمان برسیم. خیلی وقتها نگفت دوستت دارم، اما زندگیاش را صرف گفتن همین یک جمله کرد.
روز پدر، یادآور بزرگی مردی است که عدالت، شجاعت و مهربانی را از سیره حضرت علی (ع) آموخت و در زندگی جاری کرد.
پدران ما در خانههای کوچکمان، قهرمانانی بزرگ بودند؛ با دستانی پینهبسته، قلبی صبور و ایمانی ریشهدار. آنها به ما یاد دادند مردانگی یعنی صداقت، یعنی نان حلال، یعنی ایستادن پای خانواده و در این روز، دلمان با پدرانی است که دیگر میان ما نیستند؛ پدرهای آسمانی. آنهایی که جایشان خالی است، اما حضورشان هنوز نفس میکشد. هنوز صدایشان در گوشمان است، هنوز نصیحتهایشان راهنماست، هنوز دعایشان پناه و پدر آسمانی یعنی دلتنگیِ بیپایان؛ یعنی هر موفقیت با حسرت نبودنش همراه است. آنها در خاطراتمان زندگی میکنند؛ در عکسهای قدیمی، در عطر پیراهنی که هنوز مانده، در دعایی که از لبانمان میریزد. آنها در هر تصمیم درست، در هر قدم محکم، در هر بار که شبیهشان میشویم، دوباره زنده میشوند.
امروز، دست پدران زمینی را باید محکمتر گرفت، بیشتر دوستشان داشت، بیشتر شنیدشان. باید گفت: «بودنت امن است.» و برای پدران آسمانی، باید دعا کرد؛ با همان مهربانی که روزی به ما بخشیدند. میلاد حضرت علی (ع) و روز پدر مبارک؛ به همه پدران، چه آنها که کنارمان هستند و چه آنها که از آسمان مراقبماناند.
نویسنده: سمیرا قربانی؛ فعال رسانه.
انتهای خبر/