سالمندان نیازمند توجه و حمایت هستند

حمید ملکی در گفتگو با خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی «موج‌رسا»؛ گفت: گذر ساختار جمعیتی کشور از دوران جوانی به سوی سالمندی، یکی از جدی‌ترین تحولات دهه‌های اخیر است که زنگ خطرهای تازه‌ای را در حوزه‌های اجتماعی و بهداشتی به صدا درآورده است. 

بیشتر بخوانید

• گیجی سالمندان، زنگ خطر کم‌آبی پنهان است

وی با اشاره به اینکه در این میان، پدیده تنهایی و انزوای سالمندان به عنوان یک چالش کلان جمعیتی، ابعاد نگران‌کننده‌ای به خود گرفته و سلامت جسمی و روانی نسلی را که گنجینه‌های تجربه‌اند، به طور جدی تهدید می‌کند، یادآور شد: ریشه‌های این بحران را باید در دگرگونی الگوهای زیست خانوادگی و تغییرات اقتصادی جستجو کرد. 

این کارشناس تصریح کرد: مهاجرت گسترده جوانان از روستاها و شهرهای کوچک به کلان‌شهرها به امید یافتن اشتغال بهتر، بسیاری از خانه‌های روستایی و محلات سنتی را خالی از حضور فرزندان کرده است. 

وی با بیان اینکه در این شرایط، والدین سالمند که سالیان متمادی عمر خود را صرف پرورش فرزندان و توسعه جوامع محلی کرده‌اند، امروز ناخواسته در حصار دیوارهای سرد تنهایی محصور مانده‌اند، عنوان کرد: خانه‌هایی که روزگاری مهد نشاط و پویایی بودند، اکنون به پناهگاه سکوت و دلتنگی تبدیل شده‌اند.

ملکی تصریح کرد: تنهایی مفرط در دوران سالمندی، صرفاً یک مسئله عاطفی نیست بلکه محرکی قوی برای بروز اختلالات بالینی نظیر افسردگی، اضطراب شدید، افت عملکردهای شناختی و تسریع روند ابتلا به بیماری‌هایی چون آلزایمر به شمار می‌رود.

وی خاطرنشان کرد: از سوی دیگر، فقدان شبکه‌های حمایتی کارآمد، کمبود مراکز نگهداری روزانه در مناطق محروم و نبود زیرساخت‌های تفریحی متناسب با سالمندان، گستردگی این آسیب را دوچندان کرده است.

این کارشناس با بیان اینکه عبور از این چالش کلان، نیازمند چرخشی بنیادین در رویکرد خانواده‌ها و نهادهای سیاست‌گذار است، ابراز کرد: در سطح خرد، تقویت پیوندهای عاطفی و صله رحم مداوم می‌تواند مرهمی بر دلتنگی سالمندان باشد. در سطح کلان نیز، توسعه خانه‌های سلامت روستایی، راه‌اندازی باشگاه‌های اجتماعی ویژه سالمندان، و گسترش پوشش بیمه‌ای خدمات حمایتی از نان شب برای این قشر واجب‌تر است.

وی خاطرنشان کرد: سالمندان، حافظه تاریخی و ستون‌های اصیل اخلاقی جامعه‌اند، بی‌توجهی به تنهایی آنان، تیشه‌زدن به ریشه‌های فرهنگی و عاطفی جامعه است اگر امروز برای سامان‌دهی این بحران تدبیری اندیشیده نشود، فردا با مشکلات وسیع‌تری روبه‌رو خواهیم شد که هزینه‌های جبران‌ناپذیری بر پیکر اجتماع وارد می‌سازد.