وقف عاملی برای افزایش تابآوری جامعه
رقیه احمدی در گفتگو با خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی «موجرسا»؛ با بیان اینکه وقف، بهمثابه یکی از درخشانترین و پایدارترین نهادهای تمدنساز در فرهنگ اسلامی و ایرانی، فراتر از یک عمل خیرخواهانه صرف، نوعی سرمایهگذاری اجتماعی برای جاودانگی و پویایی جامعه است، گفت: وقف در حقیقت تبدیل دارایی محدود و فناپذیر به صدقهای جاریه و برکتی ابدی است که پیوند میان نسلها را مستحکم میکند.
بیشتر بخوانید
وی عنوان کرد: ارزش و اهمیت وقف در این است که فرد، با آگاهی و اراده، بخشی از دارایی خود را از چرخه مالکیت شخصی خارج کرده و آن را در مسیر منافع عمومی قرار میدهد.
این مدرس حوزه یادآور شد: این اقدام، نشاندهنده بلوغ فکری واقف است که میداند ثروت، تنها ابزاری برای گذران عمر نیست، بلکه وسیلهای است برای کاهش رنجهای همنوعان و آبادانی سرزمین.
وی با تاکید بر اینکه وقف در طول تاریخ، پشتوانه محکمی برای استقلال نهادهای علمی، دینی، درمانی و آموزشی بوده و بسیاری از بیمارستانها، مدارس و کاروانسراها که شریانهای حیاتی جامعه محسوب میشدند، با همین رویکردِ نوعدوستانه بنا شدهاند، یادآور شد: نتایج اجتماعی و اقتصادی وقف، چندوجهی و عمیق است.
عباسی اظهار داشت: از یک سو، وقف با کاهش فاصله طبقاتی و بازتوزیع ثروت، به عدالت اجتماعی کمک میکند، چرا که موقوفات همواره اقشار محروم را هدف قرار میدهند، از سوی دیگر، وقف به دولتها کمک میکند تا در حوزههایی که بودجههای عمومی محدود است، از ظرفیتهای مردمی برای توسعهی زیرساختها بهرهمند شوند.
وی با اشاره به اینکه ترویج فرهنگ وقف، در حقیقت ترویج مسئولیتپذیری اجتماعی است، اظهار داشت: زمانی که خیران یک جامعه در قبال آینده آن احساس دین کنند، تابآوری جامعه در برابر بحرانها بهشدت افزایش پیدا میکند.
عباسی تصریح کرد: با این حال، آنچه در دنیای امروز پیرامون وقف اهمیت دارد، بهروزرسانی نیات واقفان است، امروزه وقف نباید تنها در ساخت بناهای فیزیکی خلاصه شود؛ بلکه وقف علمی، وقف در حوزه تکنولوژی، کارآفرینی و سلامت مدرن، نیاز مبرم جامعهی امروز ماست. هدایت نیت واقفان به سمت حل معضلات نوین (مانند محیطزیست، دیجیتالسازی، یا حمایت از نخبگان و شرکتهای دانشبنیان)، میتواند وقف را از یک سنت کهن به یک پیشران تحولآفرین در اقتصاد دانشبنیان تبدیل کند.
وی خاطرنشان کرد: در نهایت، وقف مدرسه بزرگ ایثار است، مکتبی که به انسان میآموزد مالکیت، حقیقتی اعتباری است و آنچه حقیقتاً برای او باقی میماند، ردپایی است که بر خاکِ وطن و در قلبِ محرومان بر جای میگذارد.
این مدرس اضافه کرد: نهادینهسازی این فرهنگ، در گرو شفافیت، مدیریت کارآمدِ موقوفات و تبیین نقش سازنده آن برای نسل جوان است تا این میراث کهن، همچنان چراغ راه پیشرفت و مهرورزی باقی بماند.
انتهای خبر/