بسترسازی برای کارآفرینی نجاتبخش نسل جوان
حمید ملکی در گفتگو با خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی «موجرسا»؛ گفت: بیکاری جوانان تحصیلکرده، تنها یک شاخص اقتصادی در نمودارهای کلان نیست؛ بلکه گویای واقعیتی تلخ در بدنه اجتماعی کشور است که مستقیماً با هدررفت سرمایه انسانی گره خورده است.
بیشتر بخوانید
وی افزود: زمانی که نظام آموزشی سالها برای تربیت یک متخصص سرمایهگذاری میکند، اما بازار کار توان جذب او را ندارد، عملاً شاهد سوختن فرصتهای طلایی توسعه هستیم.
این کارشناس با بیان اینکه پیامد نخست این پدیده، مهاجرت نخبگان است، اضافه کرد: افرادی که با امید به تغییر و ساختن وطن تحصیل کردهاند، وقتی درهای بسته بازار کار و عدم تناسب مهارتهای دانشگاهی با نیازهای صنعت را میبینند، ناچار به خروج از کشور میشوند.
وی عنوان کرد: این امر نه تنها خروج سرمایه ملی است، بلکه ضربهای جبرانناپذیر به قدرت نوآوری و رقابتپذیری اقتصاد ملی وارد میکند.
ملکی تصریح کرد: در لایه اجتماعی، پیامدهای این بیکاری به بحران هویت و تأخیر در تشکیل خانواده ختم میشود، جوان تحصیلکردهای که پس از سالها تلاش به جایگاه شغلی متناسب نمیرسد، دچار یأس و سرخوردگی میشود.
وی خاطرنشان کرد: این ناامیدی، انگیزه او برای ازدواج و پذیرش مسئولیتهای اجتماعی را به شدت کاهش میدهد که خود عامل مستقیم بحرانهای جمعیتی و پیری جامعه است.
این کارشناس اضافه کرد: کاهش نشاط اجتماعی، افزایش افسردگی و در مواردی گرایش به رفتارهای پرخطر، از نتایج ثانویه این انفعال اجباری است.
وی با تاکید بر اینکه از سوی دیگر، این معضل باعث بروز شکاف میان صنعت و دانشگاه شده است، گفت: بازار کار به مهارتهای عملی نیاز دارد، در حالی که نظام دانشگاهی همچنان بر تئوریمحوری سنتی تأکید دارد.
ملکی عنوان کرد: وقتی تحصیلکردهها به کارهای غیرتخصصی و سطح پایین روی میآورند، فرسودگی شغلی زودرس و هدررفت استعدادها رخ میدهد.
وی یادآور شد: این امر اعتماد عمومی به کارآمدی نظام آموزشی را متزلزل کرده و نوعی بدبینی نسبت به مسیر آکادمیک ایجاد میکند.
این کارشناس با اشاره به اینکه برای عبور از این بنبست، تغییر رویکرد از مدرکگرایی به مهارتگرایی و ایجاد پیوند ساختاری میان دانشگاه و صنعت یک ضرورت اجتنابناپذیر است، ادامه داد: دولت و بخش خصوصی باید با ایجاد بسترهای لازم، این نیروی بالقوه را به موتور محرک تولید تبدیل کنند؛ پیش از آنکه انرژی این نسل به جای سازندگی، صرف مهاجرت یا ناامیدی شود.
انتهای خبر/