فردوسی؛ نامی ماندگار در تاریخ زبان فارسی

ابوالقاسم محمدی در گفتگو با خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی «موج‌رسا»؛ با اشاره به اینکه ۲۵ اردیبهشت در تقویم رسمی ایران به نام روز بزرگداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی و پاسداشت زبان فارسی ثبت شده است؛ گفت: روزی که یادآور نقش بی‌بدیل این شاعر بزرگ در حفظ و اعتلای زبان فارسی و انتقال میراث فرهنگی ایران به نسل‌های بعدی است.

بیشتر بخوانید

• بیانیه جبهه اصلاحات یا ترجمه فارسی سخنرانی نتانیاهو
• زبان فارسی گنجینه‌ای در خطر فراموشی

وی افزود: فردوسی، شاعر نامدار سده چهارم هجری، با سرودن شاهنامه اثری جاودانه آفرید که نه تنها از بزرگ‌ترین آثار ادبی جهان به شمار می‌آید، بلکه نقشی اساسی در ماندگاری و استحکام زبان فارسی داشته است.

مدرس دانشگاه پیام نور ابراز کرد: شاهنامه حاصل بیش از سه دهه تلاش و کوشش فردوسی است این اثر ارزشمند با روایت داستان‌های اسطوره‌ای، تاریخی و پهلوانی ایران، تصویری گسترده از فرهنگ، باورها، آیین‌ها و ارزش‌های اخلاقی ایرانیان ارائه می‌دهد.

وی با تاکید بر اینکه فردوسی در سرودن این اثر بزرگ، با بهره‌گیری گسترده از واژگان اصیل فارسی و پرهیز از کاربرد فراوان واژه‌های بیگانه، به حفظ و تقویت ساختار زبان فارسی کمک کرد، اظهار داشت: از همین رو بسیاری از پژوهشگران، او را یکی از مهم‌ترین پاسداران زبان فارسی می‌دانند.

محمدی تصریح کرد: نقش فردوسی تنها در آفرینش یک اثر ادبی خلاصه نمی‌شود؛ او با شاهنامه روح هویت ایرانی را زنده نگه داشت و تاریخ و فرهنگ این سرزمین را در قالب شعر به نسل‌های بعد منتقل کرد. شاهنامه امروز نیز منبع الهام بسیاری از پژوهش‌ها، آثار هنری و برنامه‌های فرهنگی است و جایگاهی ویژه در ادبیات و فرهنگ ایران دارد.

وی با بیان اینکه در کنار بزرگداشت فردوسی، این روز به عنوان روز زبان فارسی نیز گرامی داشته می‌شود، ادامه داد: زبان فارسی یکی از کهن‌ترین و غنی‌ترین زبان‌های جهان است که قرن‌ها حامل دانش، ادب، فلسفه و فرهنگ ایرانی بوده است.

مدرس دانشگاه پیام نور عنوان کرد: این زبان نه تنها در ایران، بلکه در گستره‌ای وسیع از منطقه، از آسیای مرکزی تا شبه‌قاره هند، نقش مهمی در شکل‌گیری آثار ادبی و فرهنگی ایفا کرده است.

وی با تاکید بر اینکه پاسداشت زبان فارسی در حقیقت پاسداشت هویت فرهنگی و تاریخی ایرانیان است، گفت: بزرگداشت فردوسی و توجه به زبان فارسی یادآور این حقیقت است که حفظ و تقویت این زبان، به معنای پاسداری از میراث فرهنگی و تاریخی یک ملت است؛ میراثی که با تلاش اندیشمندان و شاعران بزرگی همچون فردوسی تا امروز زنده و پویا باقی مانده است.