مرگ تدریجی بازیهای گروهی در محلهها
حمید ملکی در گفتگو با خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی «موجرسا»؛ با بیان اینکه کاهش بازی گروهی در کوچه و محله فقط یک تغییر ساده در شیوه سرگرمی کودکان نیست، ادامه داد: بلکه نشانهای از یک دگرگونی عمیق در سبک زندگی، روابط اجتماعی و تجربه کودکی در جامعه امروز است.
بیشتر بخوانید
وی افزود: در گذشته، کوچه و محله یکی از مهمترین فضاهای اجتماعی شدن کودکان بود؛ جایی که بچهها در تعامل با همسالان، بازی، گفتگو، رقابت، همکاری، حل اختلاف و حتی پذیرش شکست را یاد میگرفتند.
کارشناس ارشد جامعه شناسی تصریح کرد: بازیهای گروهی در محله، بخشی از آموزش غیررسمی زندگی اجتماعی بود و مهارتهایی میساخت که هیچ کلاس آموزشی بهتنهایی قادر به ایجاد آنها نیست.
وی با تاکید بر اینکه اما امروز این فضا به دلایل مختلف کوچکتر و کمرنگتر شده است، یادآور شد: افزایش نگرانی خانوادهها درباره امنیت، گسترش آپارتماننشینی، کاهش فضاهای عمومی امن، سنگینتر شدن برنامههای آموزشی، وابستگی کودکان به موبایل و بازیهای دیجیتال و نیز تغییر الگوهای فراغت، همگی باعث شدهاند که کوچه دیگر مانند گذشته محل حضور فعال کودکان نباشد.
ملکی عنوان کرد: در نتیجه، تجربه کودکی از یک زیست جمعی و پرتحرک، به تجربهای فردی، خانگی و اغلب مبتنی بر صفحه نمایش تبدیل شده است.
وی با اشاره به اینکه پیامد این تغییر فقط به کمتحرکی یا کاهش نشاط کودکان محدود نمیشود، گفت: با کمرنگ شدن بازیهای گروهی، فرصت یادگیری مهارتهای اجتماعی نیز کاهش مییابد.
کارشناس ارشد جامعه شناسی ادامه داد: کودکانی که کمتر در فضای واقعی با همسالان بازی میکنند، ممکن است در مدیریت تعارض، صبوری، مشارکت، کار جمعی و ارتباط عاطفی ضعیفتر شوند.
ملکی اظهار داشت: از سوی دیگر، حذف تدریجی حضور کودکان از کوچه و محله، به سردتر شدن روابط همسایگی و کاهش حس تعلق محلی نیز میانجامد.
وی با بیان اینکه از منظر جامعهشناسی، کاهش بازی گروهی در محله به معنای تضعیف یکی از نخستین بسترهای شکلگیری سرمایه اجتماعی است، اضافه کرد: جامعهای که کودکانش کمتر تجربه زیستن جمعی، اعتماد متقابل و دوستیهای محلی را داشته باشند، در آینده نیز با روابطی شکنندهتر و فردگرایی عمیقتر روبهرو خواهد شد بازی در کوچه فقط بازی نبود؛ تمرینی برای زندگی اجتماعی بود.
انتهای خبر/