به گزارش خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی «موجرسا»؛ حجاب و عفاف، فراتر از یک وظیفه دینی، سرمایهگذاری سترگ اجتماعی است. این دو، زیربنای ساختن جامعهای سالم، متعهد و کرامتمحور هستند.
بیشتر بخوانید
در چنین محیطی، ارزشها و توانمندیهای درونی افراد، فارغ از جنسیت، محور توجه قرار میگیرد و به شکوفایی واقعی هر شخص کمک میکند این رویکرد، تضمینکننده احترام متقابل و تعالی جمعی است.
حجاب در معنای وسیع خود، به معنای پوشش و مانع شدن است، در حوزه پوشش ظاهری، حجاب اسلامی فراتر از صرفاً پوشاندن بدن است؛ بلکه یک رفتار اجتماعی مبتنی بر حیا و احترام متقابل است که در آن زن و مرد در تعاملات خود حد و مرزهای اخلاقی را رعایت میکنند.
این پوشش، در درجه اول، نمادی از آزادی درونی است؛ آزادی از قید نگاههای ابزاری و شهوتآلود که فرد را به کالایی تقلیل میدهد.
وقتی حجاب به درستی معنا شود، به جای محدودیت، بهعنوان یک سپر حفاظتی عمل میکند که به فرد امکان میدهد تا ارزش واقعی خود را در شخصیت، دانش و تواناییهایش بیابد، نه در جذابیتهای زودگذر جسمانی.
اگر حجاب را بُعد بیرونی و نمود آشکار بدانیم، عفاف جوهره و ریشه درونی آن است.
عفاف یک منش والای اخلاقی است که شامل خویشتنداری، پاکدامنی و حفظ عفت در گفتار، رفتار، نگاه و حتی افکار میشود.
این ویژگی، چه در زن و چه در مرد، ضامن سلامت روانی و اخلاقی جامعه است. عفاف مانع از شکلگیری روابط سطحی و آسیبزا شده و بستری امن برای شکلگیری پیوندهای عمیق و معنادار، به ویژه در نهاد خانواده، فراهم میآورد.
جامعهای که بر پایه عفاف بنا شود، از بسیاری از معضلات اجتماعی مانند پرخاشگری، ناامنیهای اخلاقی و فروپاشی کانون خانواده در امان خواهد بود.
پیوند میان حجاب و عفاف با امنیت اجتماعی، رابطهای مستقیم است، در فضایی که افراد بر اساس پوشش و رفتار خود، سطح احترام متقابل را حفظ میکنند، احساس امنیت روانی و اجتماعی افزایش پیدا میکند.
حجاب، زمینه را برای تمرکز بر شایستگیهای فردی در محیط کار، تحصیل و فعالیتهای اجتماعی فراهم میآورد. این امر باعث میشود که توانمندیهای زنان و مردان به جای تمرکز بر ظاهر، صرف درک، خلاقیت و مشارکت سازنده شود.
در دنیای امروز که جریانهای رسانهای قدرتمندی تلاش میکنند تا مفاهیم اصیل حجاب و عفاف را به چالش بکشند یا آن را به یک امر صرفاً سیاسی و تاریخی تقلیل دهند، روشنگری و آگاهیبخشی اهمیت دوچندانی پیدا میکند.
باید به نسلهای جدید نشان داد که این ارزشها، نه میراثی ایستا، بلکه یک انتخاب آگاهانه برای دستیابی به سعادت و کرامت انسانی است.
ترویج این مفاهیم باید از طریق گفتگوی صادقانه، تبیین منطقی آثار مثبت آن بر روان فرد و اجتماع، و ارائه الگوی عملی صورت پذیرد.
نویسنده: زهرا حاتمی، مدرس حوزه و دانشگاه
انتهای خبر/