سابقه بدعهدی در سیاست آمریکا

حجت‌الاسلام تقی اسماعیلی در گفتگو با خبرنگار گروه سیاسی پایگاه خبری تحلیلی «موج‌رسا»؛ با بیان اینکه بحث درباره ظرفیت و آمادگی آمریکا برای دستیابی به یک توافق عادلانه، همواره با تردیدهای جدی همراه بوده است، اظهار کرد: تجربه‌های گذشته نشان می‌دهد که ایالات متحده اگرچه در ظاهر از گفتگو و توافق سخن می‌گوید، اما در عمل بارها به تعهدات خود پایبند نبوده و سابقه‌ای روشن از بدعهدی در کارنامه سیاسی خود دارد. این رفتار، اعتماد کشورها به وعده‌های آمریکا را به‌شدت کاهش داده است.

بیشتر بخوانید

• اعمال تحریم‌ها نشانه ضعف سیاست آمریکاست
• برجام نمونه‌ای از بدعهدی آمریکاست
• پایان برجام نزدیک است

وی با بیان اینکه در توافق‌های بین‌المللی مختلف، از جمله توافقات اقتصادی، امنیتی و هسته‌ای، آمریکا بارها نشان داده است که منافع کوتاه‌مدت سیاسی و داخلی خود را بر اصول حقوقی و تعهدات بین‌المللی ترجیح می‌دهد، افزود: خروج یک‌جانبه از توافق‌ها، اعمال تحریم‌های جدید و نادیده گرفتن حقوق طرف مقابل، نمونه‌هایی از این رویکرد است که موجب بی‌ثباتی در روابط بین‌الملل شده است.

کارشناس علوم سیاسی با اشاره به اینکه توافق عادلانه زمانی معنا پیدا می‌کند که همه طرف‌ها به تعهدات خود پایبند باشند و ساز و کارهای تضمین‌کننده برای اجرای آن وجود داشته باشد، ابراز کرد: در شرایطی که آمریکا بدون پرداخت هزینه سیاسی یا حقوقی، به‌راحتی از توافق‌ها خارج می‌شود، نمی‌توان از شکل‌گیری یک توافق پایدار و قابل اعتماد سخن به میان آورد.

وی عنوان کرد: از این‌رو هرگونه مذاکره با آمریکا نیازمند دقت، واقع‌بینی و اخذ تضمین‌های عملی و الزام‌آور است.

اسماعیلی با بیان اینکه بدون بازسازی اعتماد و احترام به تعهدات بین‌المللی، ادعای آمادگی برای توافق عادلانه، صرفاً در حد شعار باقی خواهد ماند، ادامه داد: تجربه نشان داده است که اتکا به وعده‌های بدون تضمین آمریکا، هزینه‌های سنگینی برای کشورها به همراه دارد. 

وی بیان کرد: در موارد متعدد، این وعده‌ها در بزنگاه‌های حساس نادیده گرفته شده و منافع سیاسی و اقتصادی کشورها فدای تغییر رویکردها و محاسبات داخلی آمریکا شده است. 

کارشناس علوم سیاسی اضافه کرد: چنین رویکردی باعث بی‌ثباتی در برنامه‌ریزی‌های کلان و تضعیف اعتماد متقابل در روابط بین‌الملل می‌شود و از این‌رو، واقع‌بینی در سیاست خارجی ایجاب می‌کند که کشورها منافع خود را بر پایه توان داخلی، تنوع‌بخشی به روابط خارجی و توافق‌های مبتنی بر تعهدات روشن و قابل تضمین بنا کنند. 

اسماعیلی افزود: نادیده گرفتن این واقعیت می‌تواند به تکرار تجربه‌های پرهزینه گذشته منجر شود و فرصت‌های راهبردی را از میان ببرد، در حالی که اتخاذ رویکردی مستقل و متوازن، امنیت و منافع پایدارتر را به همراه خواهد داشت.