تنبیه بدنی اجحاف در حق یک فرد است

اباذر چراغی در گفتگو با خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی «موج‌رسا»؛ اظهار کرد: گاها تنبیه بدنی علاوه بر اینکه فرد را از آن عمل پشیمان نمی‌کند، بلکه زمینه‌ای را ایجاد می‌کند که فرد دوباره آن را تکرار کند.

بیشتر بخوانید

• لزوم توجه ویژه به آموزش و پرورش

وی تصریح کرد: تنبیه فرزند در خانواده، فرزند خانواده را منفعل می‌کند و آثار منفعل بودن آن در جامعه دیده می‌شود.

رئیس نظام روانشناسی استان زنجان گفت: همچنین تنبیه بدنی در مدارس آثار غم‌انگیز و جبران‌ناپذیری به دنبال دارد، این آثار شامل آسیب‌های روانی عمیق مانند اضطراب، افسردگی، کاهش اعتماد به نفس، مشکلات رفتاری و حتی اختلالات استرس پس از سانحه در دانش‌آموزان می‌شود.

وی در خصوص راهکارهای جایگزین تنبیه بدنی افزود: امروزه می‌توان از تقویت کننده‌های منفی به جای تنبیه استفاده کرد، تقویت‌کننده منفی یک محرک ناخوشایند را حذف می‌کند تا رفتار خوب را افزایش دهد.

چراغی عنوان کرد: منع کردن از علایق و محدود کردن یکی دیگر از روش‌های جایگزین است، این روش ابزاری دو لبه است و اجرای آن نیازمند ظرافت و تعادل فراوان است، این محدودیت‌ها نباید به معنای سرکوب کامل علایق باشند، بلکه باید با در نظر گرفتن سن، توانایی‌ها و سلامت روان فرد، به شیوه‌ای منطقی و تربیتی اعمال شوند تا از بروز رفتارهای نامطلوب جلوگیری کرده و مسیر رشد و شکوفایی را هموار سازند

وی افزود: تقویت کننده‌های مثبت یکی دیگر از روش‌ها است که فرد با تشویق رفتارهای مثبت خود را افزایش می‌دهد، هر نوع پاداش یا نتیجه‌ای که باعث شود دفعات تکرار یک رفتار افزایش پیدا کند یک تقویت کننده مثبت محسوب می‌شود، تقویت کننده مثبت یک شیوه‌ انگیزش است.

رئیس نظام روانشناسی استان زنجان عنوان کرد: استفاده از تقویت کننده‌های مثبت و منفی اگر همراه با نظر کارشناسان حوزه علوم رفتاری و روانشناسی نتایج قابل توجهی به همراه خواهد داشت.

وی تصریح کرد: استفاده از تنبیه بدنی به عنوان یک جریمه یا بازدارندگی هم به دلیل نگرش‌های سنتی است و هم نتیجه کمبود مهارت‌های مدیریت این باور غلط، که از نسل‌ها منتقل شده، اغلب بدون توجه به پیامدهای روانشناختی و تربیتی منفی آن، همچنان در برخی خانواده‌ها و حتی نهادهای آموزشی رواج دارد.

چراغی گفت: زمانی که والدین، مربیان یا معلمان فاقد دانش و مهارت‌های کافی برای مدیریت رفتار دانش‌آموزان یا فرزندان خود هستند، به ناچار به راه‌حل‌های دم‌دستی و غیرسازنده مانند تنبیه بدنی روی می‌آورند. این کمبود مهارت شامل ناتوانی در برقراری ارتباط مؤثر، درک ریشه‌های رفتارهای نامطلوب و به کارگیری راهکارهای جایگزین تربیتی است.